Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ζωγραφική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ζωγραφική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κώστας Σπανάκης ζωγραφίζοντας το ωραίο φύλλο...



Ο Κώστας Σπανάκης γεννήθηκε στα Χανιά το 1960 όπου μεγάλωσε και κατοικεί. Είναι αυτοδίδακτος ζωγράφος καθώς ασχολείται με τη ζωγραφική από τα παιδικά του χρόνια. Επιρροές του ήταν πάντα τα κόμικς, ο κινηματογράφος, τα βιβλία  και η μουσική. Η θεματολογία του εστιάζει συνήθως στη γυναικεία ομορφιά και την ερωτική διάθεση,  τα παλιά αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες, το Ελληνικό καλοκαίρι και τα Χανιά που αγαπά πολύ με το VINTAGE στοιχείο να κυριαρχεί πολλές φορές...
Στα έργα του φαίνεται η επιρροή των 60s κόμικς, του κινηματογράφου (FILM NOIR, ROAD MOVIES), της μουσικής (JAZZ) αλλά και του φανταχτερού χώρου της διαφήμισης.  Εκεί συνυπάρχουν τόσο τα έντονα όσο και τα παστέλ χρώματα συνδυασμένα με τρόπο που να αναδεικνύεται ξεχωριστά το καθένα. Ασχολείται επίσης με την εξέλιξη μιας δικής του τεχνικής με μονοκοντυλιές, τεμνόμενα τόξα και πιο γεωμετρικά σχήματα γενικότερα. Πολλές φορές επαναπροσδιορίζει δικά του έργα με αυτή την τεχνοτροπία. Κάποιοι θεωρούν ότι η δουλειά του εντάσσεται στο χώρο της POP ART  αλλά ο ίδιος θεωρεί ότι υπάρχουν κάποια κοινά στοιχεία που όμως με την καθημερινή και συνεχή ενασχόληση διαφοροποιούνται. 
Μπορείτε να δειτε τη δουλειά του στη σελίδα  Κώστας Σπανάκης – Kostas Spanakis.




Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

"Drawing Autism" γιατί ο κόσμος χρειάζεται όλων των ειδών τα μυαλά!


David Barth, "Vogels" ("Birds" in Dutch), 2008 (at age 10)
O αυτισμός, ακόμη και σήμερα, παραμένει μεταξύ των λιγότερο κατανοητών θεμάτων ψυχικής υγείας. Τα τελευταία χρόνια όμως υπάρχει μια μετατόπιση από την αντίληψη των αυτιστικών ατόμων όχι ως άτομα με ειδικές ανάγκες, αλλά ως άτομα με διαφορετικές και, όχι σπάνια, εντυπωσιακές ικανότητες. Ένα μεγάλο μέρος πλέον του αυτιστικού μυαλού έγκειται στην δυνατότητά του για δημιουργική έκφραση. 
Με αφορμή την πρόσφατη επανέκδοση του βιβλίου "Drawing Autism" αξίζει κανείς να θαυμάσει ένα δείγμα από μια συλλογή που περιλαμβάνει περισσότερα από 50 έργα ενηλίκων, εφήβων, παιδιών ακόμη και καταξιωμένων καλλιτεχνών  που εμπίπτουν στο αυτιστικό φάσμα. To βιβλίο προλογίζει η 67χρονη σήμερα Temple Grandin, η οποία στη γνωστή ομιλία της στο ΤΕD υποστηρίζει ότι "ο κόσμος χρειάζεται όλων των ειδών τα μυαλά" (click here to view). 

Donna Williams, "The outsider"

Eleni Michael, "Dancing with the Dog", 1995

D. J. Svoboda, "Big Field Friends"

Jessica Park, "The Mark Twain House with the Diamond Eclipse and Venus" 1999

Vehdas Rangan A. (India)


Emily L. Williams, "Leap Years"

Emily L. Williams, "They Take Away Your Razors, Your Shoelaces, & Your Belt"

Wil C. Kerner, "Pals" (collage), age 12

Shawn Belanger, "Stone House", 2007

Κείμενο-Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

Art About Art "Le Déjeuner sur l’herbe" Édouard Manet

"Le Déjeuner sur l’herbe"

Αποχαιρετώντας ο Eldgar Degas τον Απρίλιο του 1883 τον Édouard Manet, είχε πει " he was greater than we thought ".  To έργο του "Le Déjeuner sur l’herbe", σταθμός στην ιστορία της τέχνης, τον δικαίωσε απόλυτα. Ο Εmile Zola περιγράφει μοναδικά την αξία του πίνακα που άλλαξε την πορεία της σύγχρονη ζωγραφικής, έθεσε νέους κανόνες και γύρισε σελίδα  στη ζωγραφική αντίληψη του γυμνού.

 «Le Déjeuner sur l'herbe est la plus grande toile d'Édouard Manet, celle où il a réalisé le rêve que font tous les peintres : mettre des figures de grandeur nature dans un paysage. On sait avec quelle puissance il a vaincu cette difficulté. Il y a là quelques feuillages, quelques troncs d'arbres, et, au fond, une rivière dans laquelle se baigne une femme en chemise ; sur le premier plan, deux jeunes gens sont assis en face d'une seconde femme qui vient de sortir de l'eau et qui sèche sa peau nue au grand air. Cette femme nue a scandalisé le public, qui n'a vu qu'elle dans la toile. Bon Dieu ! quelle indécence : une femme sans le moindre voile entre deux hommes habillés, mais quelle peste se dirent les gens à cette époque ! Le peuple se fit une image d'Édouard Manet comme voyeur. Cela ne s'était jamais vu. Et cette croyance était une grossière erreur, car il y a au musée du Louvre plus de cinquante tableaux dans lesquels se trouvent mêlés des personnages habillés et des personnages nus. Mais personne ne va chercher à se scandaliser au musée du Louvre. La foule s'est bien gardée d'ailleurs de juger Le Déjeuner sur l'herbe comme doit être jugée une véritable œuvre d'art ; elle y a vu seulement des gens qui mangeaient sur l'herbe, au sortir du bain, et elle a cru que l'artiste avait mis une intention obscène et tapageuse dans la disposition du sujet, lorsque l'artiste avait simplement cherché à obtenir des oppositions vives et des masses franches. Les peintres, surtout Édouard Manet, qui est un peintre analyste, n'ont pas cette préoccupation du sujet qui tourmente la foule avant tout ; le sujet pour eux est un prétexte à peindre tandis que pour la foule le sujet seul existe. Ainsi, assurément, la femme nue du Déjeuner sur l’herbe n’est là que pour fournir à l'artiste l'occasion de peindre un peu de chair. Ce qu'il faut voir dans le tableau, ce n’est pas un déjeuner sur l'herbe, c'est le paysage entier, avec ses vigueurs et ses finesses, avec ses premiers plans si larges, si solides, et ses fonds d'une délicatesse si légère ; c'est cette chair ferme modelée à grands pans de lumière, ces étoffes souples et fortes, et surtout cette délicieuse silhouette de femme en chemise qui fait dans le fond, une adorable tache blanche au milieu des feuilles vertes, c’est enfin cet ensemble vaste, plein d'air, ce coin de la nature rendu avec une simplicité si juste, toute cette page admirable dans laquelle un artiste a mis tous les éléments particuliers et rares qui étaient en lui.»
— Émile Zola, Édouard Manet, 1867 et lps 91

Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

Ο Πικάσο συναντά τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη!

Όταν η ζωγραφική συναντά τη λογοτεχνία το αποτέλεσμα είναι μαγευτικό. Τα παραδείγματα αρκετά και θα σας τα αποκαλύψουμε ένα ένα. Ιστορία πρώτη, η συνάντηση του Πικάσο με τον Αριστοφάνη το 1934. Ο εκδοτικός οίκος "Limited Editions Club" σε μια προσπάθειά του να αναδείξει την κλασσική λογοτεχνία, αναθέτει σε μεγάλους καλλιτέχνες την εικονογράφηση γνωστών έργων. Η ιστορία της Λυσιστράτη ξετυλίγεται εδώ μέσα από τις απλές  γραμμές του Πικάσο. Αν δε, σκεφτεί κανείς τον αντιπολεμικό χαρακτήρα της Αρχαίας Ελληνικής κωμωδίας και την εποχή που εικονογραφήθηκε, το πάντρεμα των δύο υπήρξε προάγγελος των αντιπολεμικών έργων που ακολούθησαν.  
























'Ερευνα-Κείμενο-Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

Η μουσική στην ζωγραφική του Νικόλαου Γύζη.

"Ο Χορός των Μουσών"

«Πόσον πτωχός είναι ο ζωγράφος απέναντι του ποιητού!
Αν ξαναγεννηθώ θα γίνω ποιητής και μουσικός
Νικόλαος Γύζης
Επιστολή προς τον Νικόλαο Νάζο
7 Απριλίου 1875






"Η Τέχνη και τα πνεύματά της"
Η αγάπη του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου Νικολάου Γύζη για την μουσική είναι έκδηλη στο έργο του και στα γραπτά του. Ο ίδιος αναφέρει «Tα παιδιά μου έπαιζαν την εισαγωγή “Jubel” και την “Eυρυάνθην” του Weber και εν μέρος της πρώτης Συμφωνίας του Beethoven. Mε τον ενθουσιασμόν μου εδιώρθωσα αρκετάς γραμμάς εις την εικόνα μου»
H σχέση του με τη μουσική θεμελιώθηκε στα παιδικά του χρόνια, όταν στο νησί του - την Τήνο - αντηχούσε κατά τις γιορτές και τα πανηγύρια ο ήχος του βιολιού και του λαγούτου. Έτσι, από τις πρώτες του φροντίδες ήταν να αρχίσει να μαθαίνει μουσική και, όπως συνεπάγεται από τις επιστολές του, επισκεπτόταν συχνά την Όπερα και ενθουσιαζόταν με τις παραστάσεις των έργων του Richard Wagner.







"Το Πενθούν Πνεύμα"
"Εαρινή Συμφωνία"
Mε την πάροδο του χρόνου ο Γύζης όλο και περισσότερο ζωγραφίζει και σκέπτεται υπό τους ήχους του πιάνου, ακούγοντας κυρίως έργα του Beethoven, τον οποίο θεωρεί ως τον υπέρτατο δημιουργό. Kατά τις ιδεαλιστικές του αναπολήσεις τοποθετεί τη μουσική υπεράνω όλων των τεχνών και η προσωποποίηση της καλλιτεχνίας κρατάει πάντα στο χέρι λύρα. Eνδεικτική για τη βαθύτατη σχέση του με τη μουσική είναι η φράση: «Όταν ο Πήγασος μου θέλη καμμία φορά να ξεκουρασθή επιστρέφει τις τον Όλυμπον. Eκεί είδα πολλούς· όχι μόνον τους θεούς της Eλλάδος αλλά όλους τους εξόχους άνδρας (…). Kαι το μεγαλοπρεπέστερον, εις υψηλότερον μέρος καθήμενος ο Beethoven έπαιζεν εις όργανον την χιλιοστήν συμφωνίαν του».


"Ο Νέος Αιώνας"
'"Αρμονία"
Αφίσα για την εταιρεία για τα εκατό χρόνια
της Εταιρείας Πιάνων
Rud. Ibach Sohn, Barmen

























"Οι Ελεύθερες τέχνες με τα πνεύματά τους"
Σημείωση: Προτείνουμε στους αναγνώστες μας δύο εξαιρετικές πηγές σχετικά με τη ζωή και το έργο του Νικολάου Γύζη. Το Αφιέρωμα της "Καθημερινής" που δημοσιεύθηκε το 1997 και αυτό της ΕΤ2, που θα σας μεταφέρει νοητά στο Μόναχο του 19ου αιώνα και όχι μόνο.


Κείμενο-Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

"Η Απογραφή στην Βηθλεέμ" Pieter Brueghel


The Census of Bethlehem
'H Απογραφή στην  Βηθλεέμ" έργο του Φλαμανδού ζωγράφου Pieter Brueghel, είναι ίσως η πιο διάσημη Χριστουγεννιάτικη κάρτα. Ο πίνακας ολοκληρώθηκε το 1566, ένα χρόνο μετά από τον πιο βαρύ χειμώνα που έζησε η Ευρώπη, εκτίθεται πλέον σήμερα στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών στις Βρυξέλλες. Η βιβλική ιστορία αντιμετωπίζεται από τον Brueghel πολύ διαφορετικά από ότι στους σύγχρονούς του, μεγάλους Ιταλούς δασκάλους της Αναγέννησης. Ο Brueghel παρ' ότι ταξίδεψε στην Ιταλία για να δει από κοντά και να μάθει από το έργο τους, επέστρεψε στην γενέτηρά του επηρεασμένος από την ομορφιά της  φύσης και των Άλπεων διατηρώντας την προσωπική του γραμμή, όντας ο ζωγράφος των παραβολών της ηθογραφίας αλλά και του χιονιού. Τίποτα το μεγαλειώδες και μελοδραματικό δεν υπάρχει εδώ. Ο ζωγράφος χρησιμοποιώντας ένα βιβλικό καθαρά θέμα στην ουσία πολιτικολογεί. Η βαρβαρότητα της κρατικής εξουσίας και η κοινωνική εξαθλίωση είναι το θέμα του πίνακα. Φαινόμενα του τότε αλλά και του σήμερα. Ένα έργο που του ταιριάζει απόλυτα ο χαρακτηρισμός "Μια εικόνα χίλιες λέξεις". 
















Κείμενο-Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη