Orchestre National du Capitole du Toulouse/Khatia Buniatishvili/Tugan Sokhiev σε έργα Grieg/Bruckner

Μια από τις καλύτερες ορχήστρες της Γαλλίας η Orchestre National du Capitole du Toulouse συμπράττει απόψε με την συμπαθέστατη νεαρή σολίστ του πιάνου  Khatia Buniatishvili σε έργα Edvard Grieg και Anton Bruckner.

11/1/2014 21:00 μ.μ live  (click here to view)
Διαθέσιμη μέχρι 11/6/2014

Πρόγραμμα
Edvard Grieg - Peer Gynt, Suite No. 1, op. 46 (excerpts)
Piano Concerto in A minor, op. 16
Anton Bruckner   - Symphony No. 7 in E major
Διευθύνει ο`Tugan Sokhiev

Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

Πρωτοχρονιάτικη συναυλία με την Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου.

Οι πρωτοχρονιάτικες συναυλίες δίνουν και παίρνουν παντού! Η μουσική καλωσορίζει την νέα χρονιά με ότι καλύτερο έχει να δώσει το κλασσικό ρεπερτόριο. Η Φιλαρμονική του Βερολίνου υποδέχτηκε την νέα χρονιά με ένα εξαιρετικό πρόγραμμα. Στο πόντιουμ ο Sir Simon Rattle, στο πιάνο ο Lang Lang.

31/12/2013 (click here to view)
ANTONIN DVORAK
Slavonic Dances, Op. 46

SERGEI PROKOFIEV
Piano Concerto No. 3 in C major, Op. 26

ANTONIN DVORAK
3 Slavonic Dances

PAUL HINDEMITH
Symphonic Dances
3. Sehr langsam

ARAM ILITCH KHATCHATOURIAN
Gayaneh
Sabre Dance
Gayaneh's Adagio
Lesginka

JOHANNES BRAHMS
Hungarian Dances
No. 3 in F major
No. 1 in G minor

Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

Jazz Corner... Michel Petrucciani

Εγκαίνια σήμερα εδώ στο κελάρι με μια νέα θεματική στήλη, τη γωνιά της jazz, που σήμερα φιλοξενεί έναν εξαίρετο πιανίστα, από τους καλύτερους βιρτουόζους της γενιάς του, τον Michel Petrucciani. 

Παιδί μουσικών, ο Petrucciani γεννήθηκε σαν σήμερα το 1962 στην Οράνζ της Νότιας Γαλλίας. Έπασχε από ατελή οστεογένεση (osteogenesis imperfecta), μια γενετική διαταραχή που καθιστά τα οστά εξαιρετικά εύθραυστα. Σε όλη τη σύντομη ζωή του -- πέθανε το 1999 στα 36 του -- ο Petrucciani πονούσε, ιδίως στα χέρια του. Όπως δήλωνε ο ίδιος, έγινε μουσικός για να ξεπεράσει την αδυναμία του. Χαρακτήρας πολύπλοκος, γενναιόδωρος αλλά και δύστροπος (είναι χαρακτηριστικό ότι αθετούσε συχνά επαγγελματικές συμφωνίες και, αν και παντρεύτηκε και έκανε έναν γιο, απατούσε τη σύζυγό του), είχε δώσει όλο του το είναι στη μουσική.

Απολαύστε εδώ  τη θρυλική συναυλία που έδωσε με το Trio του στο Village Vanguard της Νέας Υόρκης το 1985, σε ηλικία μόλις 23 ετών καθώς επίσης και μια εκρηκτική ερμηνεία (σε σόλο πιάνο) του γνωστού κομματιού του Duke Ellington, Caravan.

Κάθε αναφορά στον Petrucciani, όμως, δεν μπορεί να γίνει χωρίς να σκεφτεί κανείς τις υπερβάσεις που κατάφερε να κάνει ο άνθρωπος αυτός. Άλλωστε σε όλα τα αφιερώματα σε αυτόν θα βρει κανείς πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις για το τι σημαίνει ταλέντο, προσπάθεια, μουσική έκφραση και, πάνω από όλα, τι είναι και πώς ορίζει κανείς το «φυσιολογικό». Όπως λέει ο Michael Radford, δημιουργός του «Ταχυδρόμου», για την ταινία-αφιέρωμα στον Petrucciani με τίτλο "Body and Soul": 

«Όλοι έχουμε προβλήματα. Στους αναπήρους είναι απλώς περισσότερο ορατά. Για τον Petrucciani η ζωή δεν ήταν ένα πρόβλημα. Γι΄ αυτό και η ιστορία του είναι ένα μάθημα ζωής για όλους μας: κάνε το καλύτερο που μπορείς να κάνεις με τα υλικά που έχεις και χωρίς να σε νοιάζει τίποτε άλλο. Ποτέ μην

παραιτείσαι, ποτέ μην παραπονιέσαι.»

Για τους γαλλομαθείς, πέρα από την αξιόλογη ταινία του Radford, αξίζει να δείτε το αφιέρωμα στη συναυλία του Petrucciani στο φεστιβάλ της Nice το 1998 (με τη συμμετοχή κορυφαίων μουσικών, όπως ο Anthony Jackson στο ηλ. μπάσο και ο Steve Gadd στα τύμπανα). Και φυσικά δεν θα αφήσουμε τους αγγλομαθείς παραπονεμένους. Ένα άλλο αφιέρωμα- ρετροσπεκτίβα θα βρείτε εδώ. 

Κείμενο: Νίκος Σηφάκης

Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

ΑΦΗΣΑΝ ΕΠΟΧΗ... Maurizio Pollini Chopin Etude Op. 10 no. 4

Chopin, Etudes, Op. 10 & 25,
Pollini, 1972
Chopin Etude Opus 10 No.4, in C Sharp Minor
Piano: Maurizio Pollini
Recorded in 1972

Ο Chopin συνέθεσε τις ανεπανάληπτες σπουδές του για πιάνο το 1830. Η ερμηνεία τους από τον Ιταλό Maurizio Pollini το 1972, θεωρείται από τους μουσικοκριτικούς από τις κορυφαίες.  Εδώ ακούμε τη σπουδή από το Opus 10 αρ. 4. έργο που απαιτεί φρενήρες τέμπο και είναι, από τεχνικής άποψης, από τις πιο δύσκολες που έγραψε ο συνθέτης. Η βασική δυσκολία της έγκειται στο γεγονός ότι η μελωδική γραμμή μεταβιβάζεται συνεχώς από το ένα χέρι στο άλλο.  Ακούστε αυτή τη μοναδική ερμηνεία,  σίγουρα  ο δυναμισμός και η ζωντάνια της θα σας συνεπάρει.

Κείμενο: Νίκος Σηφάκης

Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

ΑΦΗΣΑΝ ΕΠΟΧΗ... Rachmaninoff, Piano Concerto No. 4, Philharmonia, Michelangeli/Gracis, 1957

Συχνά αναφέρεται ότι ο καλύτερος ερμηνευτής των έργων για πιάνο του Sergei Rachmaninoff ήταν ο ίδιος ο συνθέτης, ο οποίος μάλιστα ευτύχησε να μας αφήσει παρακαταθήκη πολλές ανεπανάληπτες ηχογραφήσεις. Από τους πιανίστες που «αναμετρήθηκαν» με το πολύ απαιτητικό (και όχι μόνο από τεχνικής πλευράς) έργο του "διασώζονται" λιγοστοί. Ανάμεσά τους, ο Horowitz, ο Berman, ο Cliburn... Απόψε, θα σας γνωρίσουμε μια ηχογράφηση του 4ου κοντσέρτου για πιάνο του Rachmaninoff από τον Arturo Benedetti Michelangeli που άφησε εποχή...

Ο Rachmaninoff ολοκλήρωσε το έργο αυτό το 1926, αλλά, μετά την αποτυχημένη  πρεμιέρα του, το τροποποίησε δύο φορές, το 1928 και το 1941. Λιγότερο «βαρύ» από άποψη ενορχήστρωσης από τα προηγούμενα τρία κοντσέρτα για πιάνο, το τέταρτο κοντσέρτο παραμένει εξαιρετικά απαιτητικό τόσο για τον πιανίστα όσο και για την ορχήστρα.

Ακούστε τα δύο πρώτα μέρη του κονσέρτου και απολαύστε τον μοναδικό λυρισμό και τη  δυναμικότητα του Michelangeli:

Μέρος Α, Allegro vivace (click here to view)

Μέρος Β, Largo (click here to view) 

Ο ιταλικής καταγωγής Arturo Benedetti Michelangeli (1920-1995) θεωρείται ένας από τους πιο επιβλητικούς και απαιτητικούς βιρτουόζους του πιάνου κατά τον 20ό αι. Ξεκίνησε τη καριέρα του σε ηλικία 18 ετών με τη συμμετοχή του στο διεθνές φεστιβάλ Ysaÿe των Βρυξελλών όπου κατέκτησε τη 17η θέση. Ένα χρόνο όμως αργότερα, το 1939, κερδίζει το πρώτο βραβείο στο διεθνή διαγωνισμό πιάνου της Γενεύης όπου αγορεύτηκε ως «ο νέος Liszt» από τον Alfred Cortot ως μέλος της κριτικής επιτροπής. Τελειομανής και λεπτολόγος, με δάχτυλα που «δεν γινόταν να πατήσουν λάθος νότα ή να μουτζουρώσουν μια φράση» σύμφωνα με τον μουσικοκριτικό Harold Schonberg. Το ηχογραφημένο έργο που άφησε πίσω του, λιγοστό, αλλά πόσο ποιοτικό. Oι ερμηνείες των Gaspard de la Nuit και Κοντσέρτου για Πιάνο του Ravel (ακούστε και δείτε το αργό μέρος του τελευταίου που ξεκινά στο 10:10) θεωρούνται μνημειώδεις, όπως επίσης και οι ηχογραφήσεις έργων του Claude Debussy που έκανε για την Deutsche Grammophon.

Κείμενο: Νίκος Σηφάκης

Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

(Οι φωτογραφίες του Arturo Benedetti Michelangeli 

είναι από το αρχείο της κ. 'Εφης Αγραφιώτη.)

Antonio Meneses, Maria Joao Pires: Ludwig van Beethoven, Johann Sebastian Bach

Δυο μεγάλοι ερμηνευτές συναντούν δύο μεγάλους συνθέτες στο Salle Pleyel. Η Maria Joao Pires στο πιάνο και ο Antonio Meneses  στο βιολοντσέλο σε έργα Ludwig van Beethoven και J.S. Bach.

18/11/2013 (click here to view)

Διαθέσιμη μέχρι 10/10/2014

Πρόγραμμα

Σονάτα για βιολοντσέλο και πιάνο  op. 5 n°2

Ludwig van Beethoven

Σονάτα για πιάνο n°17  op. 31 n°2

Ludwig van Beethoven

Σουίτα για βιολοντσέλο BWV 1007

Johann Sebastian Bach

Σονάτα για βιολοντσέλο και πιάνο  n°3 op. 69

Ludwig van Beethoven

"Pastorale" μέρος 3ο BWV 590

Johann Sebastian Bach

Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

Alice Herz Sommer: The Lady in Number 6

Ο Albert Camus έλεγε, σε ελεύθερη μεταφορά, πως το δύσκολο είναι να ζήσεις όχι να τερματίσεις τη ζωή σου. Αυτή τη διαπίστωση, η Alice Herz Sommer χωρίς να το θέλει την επιβεβαίωσε. Πέρασε μαζί με το παιδί της τα ωραιότερα χρόνια της ζωής της στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Theresienstadt. Πώς κατάφερε να επιζήσει και να συνεχίσει να χαμογελάει και να πιστεύει στον άνθρωπο και στη ζωή; Με τη μελέτη των "Σπουδών" του Chopin. Τη δική της φιλοσοφία για τη ζωή μαζί με την αυτοβιογραφία της τα κατέγραψε στο υπέροχο βιβλίο της με τον τίτλο : "A Garden of Eden in Hell". Μόλις πρόσφατα, η ιστορίας της, που έχει συγκινήσει την παγκόσμια κοινή γνώμη, έγινε ταινία με τίτλο "The Lady in Number 6" με την ίδια πρωταγωνίστρια.
Σήμερα, η Alice Herz Sommer,  η γηραιότερη πιανίστα αλλά και η γηραιότερη επιζήσασα του ολοκαυτώματος, γιορτάζει τα 110 χρόνια!  Εκείνη μας λέει "Life is beautiful" εμείς  της ευχόμαστε ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Κείμενο: Αναστασία Τσαγκάρη- Ξένη Μπαλωτή
Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

Conversations with Alfred Brendel

Ο David Dubal στην προτελευταία του συζήτηση με τον βαθιά σκεπτόμενο πιανίστα Alfred Brendel. Δύο είναι τα σημεία που κάνουν την εκπομπή ενδιαφέρουσα. Πρώτον οι απόψεις του πιανίστα για τους Schubert και Liszt και δεύτερον τα έργα που ακούγονται. 

Mozart: Piano Sonata No. 11 in A major, K. 331 -- 3. Alla Turca: Allegretto

Schubert: Six moments musicaux, D. 780 (Op. 94) -- 4. Moderato in C-sharp minor

Schubert: Piano Sonata No. 14 in A minor, D. 784 -- 3. Allegro vivace

Liszt: Csárdás macabre, S.224 

Liszt: Années de pèlerinage, Troisième année -- Les jeux d'eaux à la Villa d'Este 

Beethoven: Piano Sonata No. 14 in C-sharp minor, Op. 27, No. 2 -- 1. Adagio sostenuto

Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

ΑΦΗΣΑΝ ΕΠΟΧΗ...

Η νέα στήλη που εγκαινιάζουμε σήμερα αποσκοπεί στο να αναδείξει έργα, ηχογραφήσεις και παραστάσεις που, για διαφορετικούς λόγους σε κάθε περίπτωση, άφησαν ανεξίτηλο το σημάδι τους στην ιστορία της μουσικής. Κάποια από αυτά τα έργα που θα παρουσιάζουμε θα σας είναι γνωστά, άλλα ίσως λιγότερο γνωστά. Ο στόχος μας είναι να θυμίσουμε (σε όσους γνωρίζουν...) ή να ξεχωρίσουμε (για όσους θα ήθελαν να μάθουν) κάποιους από τους μοναδικούς σταθμούς αυτού που αποκαλούμε «κλασική μουσική».  Αντλούμε υλικό από έγκριτες πηγές, όπως οι περιοδικές εκδόσεις του Gramophone ή της Telegraph και βιβλία και συλλογικοί τόμοι όπως The New Grove Dictionary of Music and Musicians,  The art of the piano του David Dubal, και πολλά άλλα. Ελπίζουμε να βρείτε αυτή την ιδέα μας ενδιαφέρουσα και, όπως πάντα, είμαστε ανοικτοί στον διάλογο και την ανατροφοδότηση.

Beethoven Piano Sonata No. 8 in C minor Pathétique, Artur Schnabel, piano

Τη δεκαετία του 1930, ο (αυστριακός) Artur Schnabel υπήρξε ο πρώτος πιανίστας που ηχογράφησε όλες τις σονάτες για πιάνο του Beethoven. Αν δεν τον έχετε ακούσει, επιβάλλεται να τον ακούσετε. Προέρχεται από τη γενιά των πιανιστών που έλκουν την καταγωγή τους απευθείας από τον Beethoven, και είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, σύμφωνα με τον σπουδαίο μουσικοκριτικό των New York Times Harold Schonberg, «ο άνθρωπος που εφηύρε τον Beethoven». Οι ερμηνείες του άφησαν εποχή και έβαλαν τις βάσεις για όλες ανεξαιρέτως τις ηχογραφημένες εκτελέσεις που ακολούθησαν. Ο Schnabel φέρει τη μοναδική αύρα του 19ο αι. Πώς φαίνεται αυτό; Προσέξτε τους ρυθμούς που δίνει στην Pathétique, την τόσο διαφορετική και τόσο φρέσκια αίσθηση του tempo, τη λιτή και χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς εκδοχή του αργού μέρους. Γοητευτικός ακόμα και με τις λάθος νότες...

Κείμενο: Νίκος Σηφάκης

Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

Conversations with Alfred Brendel

H τρίτη στην σειρά εκπομπή "Conversations with Alfred Brendel". H θεματολογία ιδιαίτερη, αν και περιορισμένη.  Ο μεγάλος πιανίστας μας εξηγεί γιατί δεν έχει υπάρξει ερμηνευτής συνθετών όπως ο J.S. Bach αλλά και ο F. Chopin καθώς και τους λόγους που τον έχουν οδηγήσει στην επιλογή συγκεκριμένου πιανιστικού ρεπερτορίου. Αυτή τη φορά,  αντί της συζήτησης, τα μουσικά ακούσματα παίζουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. 

Στην εκπομπή ακούγονται:
Bach: Chromatic Fantasia and Fugue in D minor, BWV 903
Brahms: Piano Concerto no. 2 in B-flat major, Op. 83
Schumann: Kreisleriana
Beethoven: Piano Sonata no. 25 in G major, Op. 79

Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

Dave Brubeck, in memoriam. Ο μαθητής, ο δάσκαλος και ο φίλος…..

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης ενός έτους από το θάνατο του σπουδαίου συνθέτη της τζαζ Dave Brubeck το Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β & Μ ΘΕΟΧΑΡΑΚΗ διοργανώνει συναυλία  με τους Έφη Αγραφιώτη και τον Γιώργο Κοντραφούρη σε δύο πιάνα. Ο πρωταγωνιστής είναι ένας αλλά μαζί του παίζουν πρώτους ρόλους ένας φίλος o Leonard Bernstein κι ένας δάσκαλος o Darius Milhaud.
To πρόγραμμα περιλαμβάνει την σύνθεση που αφιέρωσε στον Dave Brucke o καθηγητής του στην σύνθεση Darius Milhaud με τίτλο Kentuckiana καθώς και το τελευταίο μέρος από τους Συμφωνικούς Χορούς από το West Side Story του L. Bernstein. O Brubeck ηχογράφησε το 1961 το West Side Story σε δίσκο (Dave Brubeck plays Bernstein). Από το 1959 εξ άλλου οι Paul Desmond, Dave Brubeck, Leonard Bernstein έπαιζαν συχνά μαζί στη σκηνή, ντούο, τρίο και ως σολίστες με την Φιλαρμονική της Ν Υόρκης. Συνδέονταν με σταθερή φιλία για πολλές δεκαετίες. Ο Bernstein αποκαλούσε τον Brubeck «καθαρόαιμο άτι του εικοστού αιώνα». Να προσθέσουμε όμως ότι και ο Bernstein επηρεάστηκε πολύ στο δικό του συνθετικό προφίλ από την προσωπικότητα του Darius Milhaud. Ίσως περισσότερο, όπως ομολογούσε ο ίδιος και από όσο επηρεάστηκε από τον Stravinsky. «Ο λόγος είναι η διαλεκτική πολυχρωμία του Milhaud, το απρόσμενο και το απροσδόκητο που απορρέει από τη χρήση των διευρυμένων αρμονιών, η αναρχία που στην αρχή σε κάνει να θεωρείς το άκουσμα ως ατόπημα αλλά ένα δευτερόλεπτο μετά το δέχεσαι σαν να μην υπάρχει τελειότερο για τη συγκεκριμένη ηχητική στιγμή» λέει ο Bernstein. 

Ένας άλλος συνθέτης που ο Brubeck θαύμασε πολύ για την ενδιαφέρουσα χρήση των παραδοσιακών μουσικών και των ηχοχρωμάτων τους στην συμφωνική μουσική ήταν ο Charles Ives. Το 1976 ο Brubeck συνέθεσε στη μνήμη του Ives το κομμάτι They All Sang Yankee Doodle  που για λόγους όχι ευκρινείς δεν παίζεται σχεδόν ποτέ.  "Για τη σύνθεση αυτού του έργου ανέτρεξα στις τοπικές μουσικές αλλά και στις μουσικές μου παιδικές μνήμες, το θαυμασμό μου για την μουσική του Μπαχ και όλων των μουσικών που είχα μελετήσει στις σπουδές μου", γράφει ο συνθέτης.


Το πρόγραμμα συμπληρώνουν δύο ακόμα συνθέσεις του Dave Brubeck:

Dave Brubeck Points on jazz "Blues"

• το εντελώς άγνωστο έργο  (και προφανώς σε πρώτη εκτέλεση εδώ) four by four (1946) έργο που έγραψε για τις διπλωματικές του εξετάσεις σύνθεσης, με πολλά χαρακτηριστικά στοιχεία της παλιάς «κλασικής» λογικής στη σύνθεση αλλά και καλά κρυμμένες νεωτεριστικές ιδέες έτοιμες να εμφανιστούν. Με ευκολία θα ανεγνώριζε κάποιος ότι πρόκειται για σύνθεση του Milhaud και με δυσκολία ότι πρόκειται για σύνθεση του Brubeck! και 
• τέλος η  σουίτα Points on jazz (1958),  ένα σπονδυλωτό έργο, κάτι σαν θέμα με παραλλαγές στο όριο του ελεύθερου τζαζ αυτοσχεδιασμού, με ξεχωριστή χάρη και χορευτική ενάργεια. Στα έργα είναι εμφανής η σταθερή χρήση της πολυρυθμικότητας και της πολυτονικότητας. Σε κάποια σημεία των έργων που θα παίξουμε ο ακροατής θα εντυπωσιαστεί από την ατελείωτη παλέτα του στην χρήση των δύο αυτών μουσικών παραμέτρων.

Πρώτο μέρος

Dave Brubeck "Scherzo" για δύο πιάνα

Dave Brubeck: Τέσσερα κομμάτια, 4 by 4 (1946)

Darius Milhaud: Kentuckiana 

αφιερωμένο στον Dave Brubeck (1948)

Dave Brubeck: They All Sang Yankee Doodle  (1976)

Con licenza, Vigorously, Flowing, Lively, Chorale, Maestoso, Coda

Leonard Bernstein: Συμφωνικοί χοροί από το West Side Story (1961) (μεταγραφή John Musto)

Meeting Scene, Cool-Swing, Rumble, Cadenza-finale

Δεύτερο μέρος

Dave Brubeck: Points of jazz (1960)

Prelude, Scherzo, Blues, Fugue, Rag, choral, Waltz, A la Turk

Ο Dave Brubeck έφυγε από τη ζωή μία μόλις ημέρα πριν από τα 92ά γενέθλιά του, στις 5 Δεκεμβρίου 2012. Πρωτοπόρος, μουσικά εκπαιδευμένος, αναμορφωτής της τζαζ, χαρακτηριζόταν από αστείρευτο δυναμισμό και ενέργεια, διαρκή περιέργεια, χιούμορ και αυτοσαρκαστική διάθεση. Σε συνεντεύξεις συχνά έλεγε ότι δεν ήθελε αρχικά να γίνει μουσικός και γι' αυτό σπούδασε κτηνιατρική, αλλά γρήγορα τον κέρδισε η μουσική και ευτυχώς δεν τον έφαγαν… τα άγρια θηρία. 

Έζησε μια ζωή πλούσια σε εμπειρίες. Περιόδευσε με τον Duke Ellington και την Ella Fitzgerald δημιούργησε το επιτυχημένο κουαρτέτο Dave Brubeck Quartet, πούλησε εκατομμύρια δίσκους στον κόσμο, έγινε εξώφυλλο στο Τime, τιμήθηκε για το σύνολο το έργου του. Ακόμα και ο Γκορμπατσόφ τον είχε καλέσει για ιδιωτικό ρεσιτάλ στη Μόσχα. Ο κορυφαίος μουσικός, με το «Take Five» ανέτρεψε με ριζοσπαστικό τρόπο τα κλασικά του ακούσματα, που παρ όλα αυτά σε όλη τη ζωή του τιμούσε και μελετούσε. Το πασίγνωστο κομμάτι του θεωρείται το δημοφιλέστερο στην ιστορία της τζαζ, όχι μόνο της τζαζ όμως: ο Brubeck με το  Take five αναδεικνύεται προάγγελος της μουσικής των 60′s.

Γεννημένος στην Καλιφόρνια στις 6 Δεκεμβρίου 1920, άρχισε μαθήματα πιάνου με δασκάλα τη μητέρα του, όταν όμως μετακόμισαν οικογενειακώς σε ράντσο στους πρόποδες της Σιέρα Νεβάδα, , έγινε... «καουμπόι», βοηθώντας καθημερινά τον πατέρα του. Τα Σαββατοκύριακα απελάμβανε τη μουσική, παίζοντας πιάνο στα clubs αλλά χωρίς να προβληματίζεται ιδιαίτερα. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έφυγε για την Ευρώπη. Ήταν μια διαφορετική μάχη αυτή που έδωσε εκεί, παίζοντας πιάνο για να τονώσει το ηθικό των στρατιωτών. Όταν επέστρεψε, υλοποίησε το καλά κρυμμένο του όνειρο, σπουδάζοντας στο Μills College του Ockland σύνθεση και ενορχήστρωση. Παράλληλα, με  το πρώτο του μουσικό σχήμα, το Dave Brubeck Octet,  έπαιζαν σε φοιτητικές εστίες και κατακτούσαν την εμπειρία της συνέπειας, που απαιτεί ένα μεγάλο ή ένα μικρό μουσικό σύνολο. Eκείνη την εποχή ο Brubeck έσκυψε με σοβαρότητα πάνω από τη ρομαντική μουσική. Προσπάθησε να χρησιμοποιήσει ρομαντικές συνθεσιακές λεπτομέρειες στη δική του μουσική, μελετώντας με ενθουσιασμό τη γραφή του F. Chopin.

Πάνω από 250 έργα σε τζαζ ύφος έγραψε ο Brubeck στην πολύχρονη πορεία του, έγραψε  μουσική για μπαλέτο, ορχηστρική μουσική, ορατόρια. Η συμβολή του στην εξέλιξη της τζαζ είναι ότι κατόρθωσε να κάνει δημοφιλές και προσιτό το είδος στο παγκόσμιο κοινό. Με τις καινοτομίες του και τους απρόσμενους πειραματισμούς του πρότεινε καινούργιες κατευθύνσεις: πότε με τον υπνωτικό ρυθμό των 5/4 του «Take Five», πότε με τα ξέφρενα 9/8 του «Blue Rondo a la Turk» και πότε με τις πολυμορφικές διασκευές του και την απλόχερα χρησιμοποιούμενη πολυτονικότητα, που όπως ομολογούσε τον προβλημάτιζε πολύ και την απολάμβανε πάντα σαν προσωπική του κατάκτηση. Ο θρυλικός τζαζίστας δεν σταμάτησε να συνθέτει, να παίζει με πάθος πιάνο και να ηχογραφεί σχεδόν μέχρι το τέλος. Το τελευταίο του άλμπουμ, «Indian Summer», κυκλοφόρησε το 2007, ενώ το 2009 έφερε εις πέρας ως σολίστας μια  τρίμηνη περιοδεία.

                                                                                        Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

An Evening with Janina Fialkowska - Documentary

Chopin Recital 2 

Η ιστορία και η πορεία  ανθρώπων που έχουν αφιερώσει την ζωή τους εξ' ολοκλήρου στην μουσική παρουσιάζει πάντα ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον. Η πιανίστα Janina Fialkowska γεννημένη το 1951 στον Καναδά από Καναδή μητέρα και Πολωνό πατέρα έκτισε μια καριέρα βασισμένη στην αγάπη της για την μουσική και στην απίστευτα σκληρή δουλειά. Σημαντικός σταθμός στη ζωή της υπήρξε η γνωριμία της με τον Arthur Rubinstein. Σήμερα θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες σύγχρονες ερμηνεύτριες των έργων του F. Chopin ενώ ο δίσκος της Chopin Resital II  βραβεύτηκε από το BBC Magazine ως ο καλύτερος δίσκος οργανικής μουσικής για το 2012. Ταυτόχρονα τιμήθηκε από τον πατρίδα της για την όλη προσφορά της στην μουσική. 

Στον φιλμ που ακολουθεί "An evening with Janina Fialkowska" περιγράφει η ίδια, μέσα από πολύ μουσική, τις αγωνίες της και τις αντιξοότητες της ζωή του σολίστα. Τελικά τίποτα δεν κτίζεται χωρίς κόπο και τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Κείμενο-Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

Lang Lang Dance Project

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πρόταση . Ο γνωστός πιανίστας  Lang Lang σε έργα Chopin συμπράττει με κλασσικούς χορευτές - Dancers of the Houston Ballet - σε παγκόσμια πρώτη από το θέατρο του Champs-Élysées στο Παρίσι. Εμείς θα παρακολουθήσουμε την τέταρτη και τελευταία παράσταση που δόθηκε στα πλαίσια αυτού του εγχειρήματος.

(click here to view)

Chopin  Ballade n°s 1, 2, 3 et 4
Nocturnes op. 55 n° 2, op. 15 n° 1, n° 20
Valse n° 1, Andante spianato et Grande Polonaise brillante op. 22
Douze Etudes (opus 10 et opus 25)

Επιμέλεια Παρουσίασης: Τσαγκάρη Αναστασία

Conversations with Alfred Brendel

Alfred Brendel by Dieter Rossi

Ακούγοντας κανείς τον Alfred Brendel να μιλά δεν μπορεί να μην παρατηρήσει την μουσικότητα που έχει ο λόγος του αλλά και την εξαιρετική χρήση της Αγγλικής γλώσσας. Συγκριτικά με την πρώτη, εξίσου ενδιαφέρουσα και η δεύτερη ραδιοφωνική εκπομπή "Conversations with Alfred Brendel". Βασικός άξονα της συζήτησης οι διαφορετικές πιανιστικές σχολές - αν πραγματικά υπάρχει κάτι τέτοιο - και οι μεγάλοι δάσκαλοι της μουσικής. Θέματα όπως η σιωπή ως βασικό στοιχείο της μουσικής, η ύπαρξη οράματος από την πλευρά του ερμηνευτή, υποδεικνύουν μια βαθιά σκεπτόμενη προσωπικότητα. Tέλος,  αν ο Brendel είναι o αντιπροσωπευτικός εκφραστής του έργου ενός εκ των μεγάλων συνθετών Haydn, Beethoven, Mozart, Schubert, Liszt, θα παραμείνει ένα αναπάντητο ερώτημα.  

Στην εκπομπή ακούγονται:

Haydn: Piano Sonata in E flat, H.XVI, No. 49

Beethoven: Piano Sonata no. 4 in E-flat major, Op. 7

Mozart: Piano Concerto no. 17 in G major, K. 453

Schubert: Impromptu, Op. 90 no. 4 in A-flat major, D. 899/4

Liszt: Valse oubliee no. 1 in F-sharp minor, S.215

Liszt: Schlaflos, Frage und Antwort, S.203

Κείμενο-Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

"Maria João Pires - Discovering Sound" Ντοκιμαντέρ

Σας καλούμε να ακολουθήσετε την Maria João Pires σε ένα μαγικό ταξίδι. Να ανακαλύψετε την μαγεία του ήχου όπως εκείνη την ανακάλυψε μην έχοντας παιχνίδια στην παιδική ηλικία. Τα χρόνια εκείνα που το μυαλό αναζητά συνεχώς ερεθίσματα. Η ντελικάτη καλλιτέχνης, σε ένα ωριαίο οδοιπορικό, ξεδιπλώνει τον μοναδικό ψυχισμό της και μας βάζει στον μουσικό της κόσμο.

(click here to view the video)

Johann Sebastian Bach Κονσέρτα για πληκτροφόρα!

Salle Pleyel

Δύο συναυλίες με έργα  J.S. Bach για πληκτροφόρα.

Johann Sebastian Bach
Concertos pour claviers

• Νicholas Αngelich,
• Μartha Αrgerich,
• Frank Braley,
• Khatia Buniatishvili,
• Gvantsa Buniatishvili,
•  Μichel dalberto,
•  David Fray,
• Nelson Goerner,
• David Kadouch,
• Stephen Kovacevich,
• Dong-Hyek Lim,
• Gabriela Montero,
• Akane Sakai,
• Mauricio Vallina,
• Lilya Zilberstein

Orchestre de Chambre de Lausanne
21/10/2014 (click here to view)
Διαθέσιμη μέχρι 21 Απριλίου 2014

Concerto pour clavier en la majeur BWV 1055

• Allegro
• Larghetto
• Allegro ma non tanto

Nelson Goerner, piano

Concerto pour clavier en fa mineur BWV 1056

• Allegro moderato
• Largo
• Presto

Stephen Kovacevich, piano
Improvisations
Gabriela Montero, piano

Concerto pour deux claviers en ut mineur BWV 1062

• Allegro
• Andante
• Allegro assai

Khatia Buniatishvili, Gvantsa Buniatishvili, pianos

Concerto pour trois claviers en ré mineur BWV 1063

• Allegro
• Alla Siciliana
• Allegro

Michel Dalberto, Frank Braley, David Kadouch, pianos

Concerto pour quatre claviers en la mineur BWV 1065

• Allegro
• Largo
• Allegro

Dong-Hyek Lim, Martha Argerich, Lilya Zilberstein, Mauricio Vallina, pianos

 22/10/2014 (click here to view)
Διαθέσιμη μέχρι 22 Απριλίου 2014

Concerto pour clavier en ré majeur BWV 1054

• Allegro
• Adagio
• Allegro

Lilya Zilberstein, piano

Concerto pour clavier en sol mineur BWV 1058

• Allegro
• Andante
• Allegro assai

Dong-Hyek Lim, piano
Improvisations
Gabriela Montero, piano

Concerto pour deux claviers en ut majeur BWV 1061

• Allegro
• Adagio ovvero Largo
• Fuga

David Fray, Frank Braley, pianos

Concerto pour trois claviers en ut majeur BWV 1064

• Allegro
• Adagio
• Allegro assai

Dong-Hyek Lim, Mauricio Vallina, Akane Sakai, pianos

Concerto pour quatre claviers en la mineur BWV 1065

• Allegro
• Largo
• Allegro

Nicholas Angelich, Martha Argerich, Nelson Goerner, Akane Sakai, pianos

Επιμέλεια-Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

Conversations with Alfred Brendel

Μετά τις έξι συνομιλίες του David Dubal με τον Claudio Arrau, σειρά έχουν πέντε συνομιλίες με τον Alfred Brendel. Γεννημένος το 1931 και μεγαλωμένος σε μια οικογένεια που δεν είχε καμία σχέση με τη μουσική, δηλώνει αυτοδίδακτος. Όπως ο ίδιος αναφέρει, η μουσική του παιδεία έληξε κάπου στα 16 του χρόνια. Παρ' όλα αυτά όμως, όπως θα ακούσετε, πιστεύει ότι τόσο το μουσικό οικογενειακό περιβάλλον όσο και ο "καλός" δάσκαλος είναι τα δύο απαραίτητα στοιχεία της μουσικής εκπαίδευσης των νέων σε συνδυασμό πάντα με κάποια στοιχεία του χαρακτήρα του ατόμου.  Ο φιλόσοφος της μουσικής, όπως πολλοί τον αποκαλούν, περνάει βέβαια και σε πιο βαθιά θέματα περί μουσικής. Αναζητά το χιούμορ μέσα στη μουσική, σε συνθέτες όπως ο Ηaydn, o Mozart και ο Beethoven. Tέλος, σύμφωνος με τις απόψεις του Arnold Schoenberg, στη μουσική ανάλυση δεν αναζητά πως κάτι γίνεται αλλά τι γίνεται. 

Στην εκπομπή ακούγονται:

Beethoven: Bagatelle in A minor WoO 59 -- -"Für Elise"

Beethoven: Rondo a Capriccio in G major, Op. 129, "Rage over a Lost Penny"

Weber: "Konzertstück" in F minor for piano and orch., J. 282 (Op. 79)

Beethoven: Piano Sonata No. 6 in F major, Op. 10, No. 2 -- 3. Presto in F major

Κείμενο-Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

"Έξι Μικρές Λαϊκές Ζωγραφιές" Όταν η μουσική συναντά τη ζωγραφική

Οι «Έξι λαϊκές ζωγραφιές» παρουσιάστηκαν  για πρώτη φορά το 1951 ως μπαλέτο από το «Ελληνικό Χορόδραμα» της Ραλλούς Μάνου, με τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Αργύρη Κουνάδη στα δύο πιάνα και σε σκηνογραφία του Γιάννη Μόραλη.  Για τον Μόραλη ήταν  η πρώτη  του επαγγελματική δουλειά στο θέατρο και η αρχή μιας συνεργασίας που θα κρατήσει δεκαπέντε χρόνια. Λίγο μετά από την περίφημη διάλεξη του Μάνου Χατζιδάκι για το ρεμπέτικο ο Μόραλης παρακολουθεί τις πρόβες του Χοροδράματος στο μικρό δωμάτιο της οδού Κάνιγγος παρέα με τον Γκάτσο, ακούει τη μουσική του Μάνου στο πιάνο, μαγεύεται και σχεδιάζει ακατάπαυστα. 

"...Ζεϊμπέκικα, χασάπικα, συννεφιασμένες Κυριακές, παλικάρια και κοπέλες απελπισμένες, βροχές, καταιγίδες, φωτισμένα παράθυρα, σφυρίγματα, λιμάνια, όλα, τα βλέπουμε προς το παρόν σ΄ ένα δωμάτιο που γίνεται η δοκιμή. Όλοι οι άντρες και οι γυναίκες φοράνε περούκες κι ο Μόραλης ενθουσιασμένος μας εξηγεί την σημασία της εκφραστικής τυποποίηση των χορευτών. Προς το κόκκινο οι άντρες, κάτασπρες οι γυναίκες με χρωματιστές φορεσιές σ΄ ένα σκηνικό που μόνο του δημιουργεί μια ολοκληρωμένη ποιητική ατμόσφαιρα, κινούνται αυστηρά πάνω στους δοσμένους ρυθμούς. Οι άντρες μαθαίνουν να χορεύουν ακίνητοι, οι γυναίκες μαθαίνουν να μην είναι ελκυστικές κι όλοι μαζί συνθέτουν πίνακες με βαθιές ιδέες και χορευτική αλήθεια. Η χορωδία ξεσπάει στο τέλος σε μια επίκληση γεμάτη αγωνία:

«Ας μπορούσα να μαντέψω
της καρδιάς του τον καημό».
Μάνος Χατζηδάκης (πηγή http://www.manoshadjidakis.gr/)

Κείμενο-Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

Conversations with Arrau "Albéniz, Debussy & Schubert"

Φτάσαμε αισίως στην έκτη και τελευταία εκπομπή με τίτλο "Coversations with Arrau" εξ' ίσου  ενδιαφέρουσα όπως και οι προηγούμενες. Ο άξονας της συζήτησης όπως πάντα διπλός. Από την μια, οι απόψεις του Arrau για την μουσική και την ερμηνεία των συνθετών υπό συζήτηση, από την άλλη τα προσωπικά του βιώματα. Ο Debussy, όπως θερμά υποστηρίζει, υπήρξε η μεγαλύτερη μουσική ιδιοφυΐα όλων των εποχών, ο Schubert από τους πιο δύσκολους στην απόδοση του κειμένου. Η μουσική ερμηνεία είναι πολύ δύσκολη υπόθεση τελικά. Σε συνδυασμό δε με την δημόσια έκθεση δεν είναι δεν είναι καθόλου παράδοξο που, κατά τον Arrau, o κάθε μουσικός χρειάζεται τον ψυχαναλυτή του.

Playlist

Albéniz: Iberia, Book 1: III. Fête-dieu à Seville
Debussy: Preludes, Book 1: No. 10. La cathédrale engloutie
Debussy: Preludes, Book 1: No. 12. Minstrels
Schubert: Piano Sonata No. 19 in C minor, D. 958
Debussy: Preludes, Book 1: No. 7. Ce qu'a vu le vent d'ouest

Κείμενο-Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη 

Frederic Chopin "The Women Behind the Music"

 Frederic Chopin  Delfina Potocka

"The Women Behind the Music"

Από τα ωραιότερα ντοκιμαντέρ με θέμα την ζωή του Frederic Chopin μέσα όμως από ένα ιδιαίτερο πρίσμα, όπως άλλωστε προδίδει και ο τίτλος. Την αγάπη του για την γυναικεία φωνή. Μια ιστορική διαδρομή στην ζωή του μεγάλου συνθέτη και την σχέση του με τις πιο διάσημες γυναικείες φωνές της εποχής του. Ο Chopin δεν έγραψε όπερα, ίσως γιατί αισθανόταν ότι ζούσε στην σκιά των μεγάλων της όπερας, όμως έκανε το πιάνο να τραγουδήσει όπως κανένας άλλος. Ακόμα και στην ύστατη στιγμή, μας διηγείται η Βeatrice de Pinval  μέσα στο διαμέρισμά του στο Παρίσι εκεί που άφησε την τελευταία του πνοή, επιθυμία του,  το άκουσμα της γυναικείας φωνής (click here to view the documentary).

Κείμενο-Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη