'Εφη Αγραφιώτη & Γιώργος Κοντραφούρης: ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ΔΥΟ ΠΙΑΝΑ στο ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ

ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ
ΑΙΘΟΥΣΑ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
'Εφη Αγραφιώτη, Γιώργος Κοντραφούρης
ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ΔΥΟ ΠΙΑΝΑ

Την Τετάρτη 20 Μαΐου και ώρα 8:30μμ δύο διακεκριμένοι μουσικοί η Έφη Αγραφιώτη και ο Γιώργος Κοντραφούρης μοιράζουν τον επί σκηνής χρόνο στην ελληνική και την αμερικάνικη μουσική, επιλέγοντας συνθέσεις εκ των οποίων αρκετές θα ακουστούν για πρώτη φορά και που όλοι οι ακροατές μπορούν να απολαύσουν εξ' ίσου.

Το πρώτο μέρος της συναυλίας περιλαμβάνει έργα Ελλήνων συνθετών που ο καθένας τους προσφέρει ένα διαφορετικό κλίμα με το έργο του. Ο Ιάσων Αντωνιάδης χάρισε στους δύο ερμηνευτές ένα γλυκό χορό, τη Ντομένικα Ρούμπα. Γραμμένη είκοσι σχεδόν χρόνια πριν πρωτοπαίχτηκε από τις πιανίστριες Δήμητρα Μανέ και Αντιγόνη Μηλιώρη. Την ίδια εποχή ο τότε μαθητής της Έφης Αγραφιώτη Παναγιώτης Θεοδοσίου γράφει επίσης για τη Δήμητρα και την Αντιγόνη το έργο του Παιχνίδι Για Δύο παίζοντας ανάμεσα στις συνθετικές ιδέες του Μορίς Ραβέλ αλλά με τζαζ υποδόριο ύφος. Ο Κώστας Γρηγορέας μετέγραψε για δύο πιάνα ένα πανέμορφο έργο σε αρχαιοελληνική ατμόσφαιρα, που έχει τον τίτλο Δήλος και αρχικά παίχτηκε από τους Κίθαρις, την υπέροχη ορχήστρα κιθαριστών του Ιάκωβου Κολανιάν. Τέλος θα ακουστούν έργα των Βασίλη Μπακόπουλου και Βαγγέλη Παπαθανασίου ιδρυτικά μέλη του συγκροτήματος "THE FROMINX" και πολύ στενοί φίλοι για μια ζωή. Το κομμάτι του Βασίλη Μπακόπουλου Ιn Heaven είναι μια βαθιά ανθρώπινη εικόνα στην οποία θυμάται τη μητέρα του, αναπολεί στιγμές και εντέλει ο συνθέτης την αποχαιρετά κοιτώντας τη να πετάει στον ουρανό κι ο ίδιος ξαναγυρίζει στη γη και στο σήμερα. Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου συνέθεσε για δύο πιάνα ειδικά για τη συγκεκριμένη συναυλία τις Παραλλαγές πάνω στο Χορό της Φωτιάς. To έργο γράφτηκε το 1979 και πρόκειται για Πυρίχειο χορό που ηχογραφήθηκε από τον συνθέτη στο δίσκο Ωδές.

Στο δεύτερο μέρος θα ακουστούν το πρώτο έργο του Leonard Bernstein, Mουσική Για Δύο Πιάνα άπαιχτο μέχρι σήμερα γραμμένο το 1937, καθώς και οι Συμφωνικοί χοροί από το West Side Story. Τέλος οι δύο ερμηνευτές έχουν επιλέξει δύο κόμμάτια από το έργο του καταπληκτικού Αμερικανού αυτοσχεδιαστή, μαέστρου και συνθέτη Morton Gould "Two Pianos", Blues & Echoes. 

Εισιτήρια 

Φοιτητές, νέοι, άνεργοι, ΑΜΕΑ: € 5

Πολύτεκνοι, 65+: € 8

Ζώνη Β: € 12

Ζώνη Α: € 20

Για Αγορά Εισιτηρίων On line

Ακούστε εδώ δείγματα της δουλειάς των δύο ερμηνευτών.

Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

Έφη Αγραφιώτη Γιώργος Κοντραφούρης
ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ
ΣΥΝΑΛΙΑ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΡΟΥ ΙΟΥΛΙΟΣ 2013
click here to listen

Από την Φαντασία στον αυτοσχεδιασμό... 'Εφη Αγραφιώτη Γιώργος Κοντραφούρης σε δύο πιάνα.

ΚΥΚΛΟΣ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ 

Από τη Φαντασία στον αυτοσχεδιασμό.

5 Μαρτίου 2015

Ώρα: 20.30

Αμφιθἐατρο Ιδρύματος Β. & Μ. Θεοχαράκη

Δύο βιρτουόζοι του πιάνου, η Έφη Αγραφιώτη που υπηρετεί την κλασική μουσική και ο  Γιώργος Κοντραφούρης, την τζαζ κλασική, θα πάρουν θέση στο Αμφιθέατρο του Ιδρύματος Β. & Μ. Θεοχαράκη για δεύτερη χρονιά με συνθέσεις των Irving Berlin, Scott Joplin, Cole Porter, Benjamin Britten, Alexander Tsfasman και George Gershwin. Μια σύντομη περιπλάνηση στην ιστορία της μουσικής του εικοστού αιώνα, μέσα από πασίγνωστα έργα.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

IRVING BERLIN Three Favorite Songs

(Cheek to Cheek, They Say It’s Wonderful,

You’re Just in Love)

ΙRVING BERLIN  When the Midnight Choo-choo Leaves for Alabam

SCOTT JOPLIN Solace, A Mexican Serenade

COLE PORTER Three Favorite Songs

(Easy to love, I Love you, I get a Kick out of you)

BENJAMIN BRITTEN Two Lullabies for two pianos (1936)

Lullaby, Lullaby for a Retired Colonel

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

ΑLEXANDER TSFASMAN Fantasia στο θέμα The Man I love

του George Gershwin

GEORGE GERSHWIN Fantasia Porgy and Bess

Εισιτήρια: 20, 15, 10€

eTickets

Πληροφορίες: 210-3611206

Ακούστε εδώ δείγματα της συνεργασίας τους.

Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

Jazz Corner... Dave Brubeck, in memoriam.

Ο Dave Brubeck έφυγε από τη ζωή από καρδιακή προσβολή μία μόλις ημέρα πριν από τα 92ά γενέθλιά του, στις 5 Δεκεμβρίου 2012. Πρωτοπόρος, μουσικά εκπαιδευμένος, αναμορφωτής της τζαζ, χαρακτηριζόταν από αστείρευτο δυναμισμό και ενέργεια, διαρκή περιέργεια, χιούμορ και αυτοσαρκαστική διάθεση. Σε συνεντεύξεις συχνά έλεγε ότι δεν ήθελε αρχικά να γίνει μουσικός και γι' αυτό σπούδασε κτηνιατρική, αλλά γρήγορα τον κέρδισε η μουσική και ευτυχώς δεν τον έφαγαν… τα άγρια θηρία.

Έζησε μια ζωή πλούσια σε εμπειρίες. Περιόδευσε με τον Duke Ellington και την Ella Fitzgerald. Ηχογράφησε με όλα τα μεγάλα ονόματα της jazz όπως ο Louis Armstrong, ο Jimmy Rushing και η Carmen McRae.  Δημιούργησε το επιτυχημένο κουαρτέτο Dave Brubeck Quartet. Πούλησε εκατομμύρια δίσκους στον κόσμο. Έγινε εξώφυλλο στο Τime όντας μόλις ο δεύτερος τζαζίστας, μετά τον Louis Armstrong, που απολάμβανε αυτή την τιμή. Τέλος τιμήθηκε διεθνώς με πολλά βραβεία για το σύνολο του έργου του και της προσφοράς του. Ακόμα και ο Gorbachev τον είχε καλέσει για ιδιωτικό ρεσιτάλ στη Μόσχα. Ο κορυφαίος μουσικός, με το «Take Five» ανέτρεψε με ριζοσπαστικό τρόπο τα κλασικά του ακούσματα, που παρ όλα αυτά σε όλη τη ζωή του τιμούσε και μελετούσε. Το πασίγνωστο κομμάτι του θεωρείται το δημοφιλέστερο στην ιστορία της τζαζ και όχι μόνο: ο Brubeck με το Take five αναδεικνύεται προάγγελος της μουσικής των 60′s.

Γεννημένος στην Καλιφόρνια στις 6 Δεκεμβρίου 1920, άρχισε μαθήματα πιάνου με δασκάλα τη μητέρα του, όταν όμως μετακόμισαν οικογενειακώς σε ράντσο στους πρόποδες της Σιέρα Νεβάδα, έγινε... «καουμπόι», βοηθώντας καθημερινά τον πατέρα του. Τα Σαββατοκύριακα απελάμβανε τη μουσική, παίζοντας πιάνο στα clubs αλλά χωρίς να προβληματίζεται ιδιαίτερα. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έφυγε για την Ευρώπη. Ήταν μια διαφορετική μάχη αυτή που έδωσε εκεί, παίζοντας πιάνο για να τονώσει το ηθικό των στρατιωτών. Όταν επέστρεψε, υλοποίησε το καλά κρυμμένο του όνειρο, σπουδάζοντας στο Μills College του Ockland σύνθεση και ενορχήστρωση. Παράλληλα, με  το πρώτο του μουσικό σχήμα, το Dave Brubeck Octet, έπαιζαν σε φοιτητικές εστίες και κατακτούσαν την εμπειρία της συνέπειας, που απαιτεί ένα μεγάλο ή ένα μικρό μουσικό σύνολο. Eκείνη την εποχή ο Brubeck έσκυψε με σοβαρότητα πάνω από τη ρομαντική μουσική. Προσπάθησε να χρησιμοποιήσει ρομαντικές συνθεσιακές λεπτομέρειες στη δική του μουσική, μελετώντας με ενθουσιασμό τη γραφή του F. Chopin.

Πάνω από 250 έργα σε τζαζ ύφος έγραψε ο Brubeck στην πολύχρονη πορεία του, έγραψε  μουσική για μπαλέτο, ορχηστρική μουσική, ορατόρια. Η συμβολή του στην εξέλιξη της τζαζ είναι ότι κατόρθωσε να κάνει δημοφιλές και προσιτό το είδος στο παγκόσμιο κοινό. Με τις καινοτομίες του και τους απρόσμενους πειραματισμούς του πρότεινε καινούργιες κατευθύνσεις: πότε με τον υπνωτικό ρυθμό των 5/4 του «Take Five», πότε με τα ξέφρενα 9/8 του «Blue Rondo a la Turk» και πότε με τις πολυμορφικές διασκευές του και την απλόχερα χρησιμοποιούμενη πολυτονικότητα, που όπως ομολογούσε τον προβλημάτιζε πολύ και την απολάμβανε πάντα σαν προσωπική του κατάκτηση. Ο θρυλικός τζαζίστας δεν σταμάτησε να συνθέτει, να παίζει με πάθος πιάνο και να ηχογραφεί σχεδόν μέχρι το τέλος. Το τελευταίο του άλμπουμ, «Indian Summer», κυκλοφόρησε το 2007, ενώ το 2009 έφερε εις πέρας ως σολίστας μια  τρίμηνη περιοδεία.

Λυκαβηττός 1996

Στη χώρα μας εμφανίσθηκε δύο φορές. Το καλοκαίρι του 1983 στο Ηράκλειο της Κρήτης και στο Θέατρο του Λυκαβηττού το καλοκαίρι του 1996. Τη χρονιά που μας πέρασε και με την ευκαιρία της συμπλήρωσης ενός έτους από το θάνατό του οι Έφη Αγραφιώτη και Γιώργος Κοντραφούρης ανέδειξαν το πιανιστικό του έργο μέσα από σειρά συναυλιών με αποκορύφωση εκείνη που διοργανώθηκε στις 5 Δεκεμβρίου από το Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β & Μ ΘΕΟΧΑΡΑΚΗ. Το ελληνικό κοινό είχε την ευκαιρία να ακούσει έργα, που εκτός του Points on Jazz, παίχτηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα παρουσία ενός από τους γιους του συνθέτη στο ακροατήριο. Εδώ μπορείτε να ακούσετε αντιπροσωπευτικά δείγματα.

Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

Το κείμενο είναι επαναδιατύπωση του κειμένου που συνόδευε το πρόγραμμα της συναυλίας που οργάνωσε το Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β & Μ ΘΕΟΧΑΡΑΚΗ

Μικρές Μουσικές Ιστορίες... Dmitri Shostakovich/Piano Concerto Νo 2 από δώρο γενεθλίων στην Fantasia του Disney και στη Μουσική Γεωγραφία της ΝΕΡΙΤ.

Dmitri & Maxim Shostakovich 

Αλήθεια ποιο παιδί σήμερα ονειρεύεται για δώρο γενεθλίων το δικό του πιάνο κονσέρτο; Ο Dmitri Shostakovich έγραφε κατά καιρούς έργα για τα παιδιά του.  Ένα concertino για δύο πιάνα ήταν το πιο σύνθετο έργο αναφέρει ο γιος του Maxim. Εκείνος όμως  ονειρευόταν "a big, serious piano concerto". Τελικά το όνειρό του έγινε πραγματικότητα. Με τα πολλά  ο Shostakovitch γράφει  και φυσικά του αφιερώνει για τα  19 γενέθλιά του το 2^ο Κονσέρτο για πιάνο. Η πρεμιέρα του έργου έγινε  στις 10 Μαΐου 1957 ημέρα των γενεθλίων του Maxim με τον ίδιο τον νεαρό στο πιάνο. H δυναμική ερμηνεία του και μόνο του εξασφάλισε την είσοδό του στο Κονσερβατουάρ της Μόσχας.  

 O Dmitri Shostakovich με τα παιδιά του

Ο Παναγιώτης Θεοδοσίου σε πρόσφατο άρθρο του στο δικτυακό περιοδικό TAR  σημειώνει ότι το κονσέρτο βασίζεται σε ένα σενάριο εμπνευσμένο  από μικρές καθημερινές αλήθειες της παιδική ηλικία του Maxim.

"Ο πατέρας του δίδασκε πώς συνθέτουμε, τις φόρμες, τις μετατροπίες, τα ηχοχρώματα. Πώς με τις νότες μπορούμε ακόμα και να περιγράψουμε ένα παιχνίδι με τα στρατιωτάκια μας" ..."ο πατέρας γράφει στο πεντάγραμμο για την χαρούμενη αθωότητα του μικρού παιδιού που από μωρό γίνεται ένας μικρός συνάδελφος".

‘Εκτοτε το κονσέρτο πέρασε από πατέρα σε γιο και από γιο σε εγγονό. Ο Maxim Shostakovich, ως διακεκριμένος διευθυντής ορχήστρας πλέον, διευθύνει και ηχογραφεί  το "δώρο" του αυτή τη φορά όμως με τον γιο του  Dmitri (junior) σε ρόλο σολίστα (click here to listen).

Maxim,  Dmitri (junior) & Dmitri Shostakovich

Το έργο αυτό καθ’ αυτό είναι ίσως το πρώτο του συνθέτη, απελευθερωμένο από το βάρος του Σταλινισμού. Χαρακτηρίζεται από δυναμισμό και απλότητα - ειδιαίτερα το δεύτερο μέρος - που αρμόζει στη μουσική ιδιοφυΐα του Shostakovich. Το 2000 οι παραγωγοί της Disney επιλέγουν το πρώτο μέρος του για να ντύσουν μουσικά την ιστορία του Μολυβένιου Στρατιώτη στην νέα έκδοση της κινηματογραφικής ταινίας  Fantasia.  

Στη χώρα μας το έργο αυτό δεν ακούγεται συχνά. Το Ελληνικό κοινό θα έχει την ευκαιρία να το παρακολουθήσει  ανάμεσα σε άλλα έργα της Ρωσικης μουσικής, στα πλαίσια της τηλεοπτικής εκπομπής «Μουσική Γεωγραφία». (click here to view). Με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΝΕΡΙΤ συμπράττουν δύο διαπρεπείς Έλληνες μουσικοί, η πιανίστα Έφη Αγραφιώτη και ο διευθυντής ορχήστρας Ερρίκος Φρεζής. 

'Eφη Αγραφιώτη

Ερρίκος Φρεζής

Κείμενο Επιμέλεια Παρουσίασης:

Αναστασία Τσαγκάρη

«Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΟΥΣ ΘΗΛΥΚΟΥ; Η Ελληνίδα Μουσικός στην Εστία της πολυτρόπου Μούσας» της 'Εφης Αγραφιώτη

Στο εξώφυλλο απεικονίζεται η Ελεονώρα Μαυρομμάτη

"Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΟΣ ΘΗΛΗΚΟΥ; Η Ελληνίδα Μουσικός στην Εστία της πολυτρόπου Μούσας".

Για το βιβλίο αυτό άκουσα για πρώτη φορά πριν τρία χρόνια περίπου, στα πλαίσια μιας εκδήλωσης παρουσίασης βιβλίων με θέμα τη μουσική. Η πιανίστα Αντιγόνη Μηλιώρη είχε μιλήσει τότε με τα κολακευτικότερα λόγια για το περιεχόμενο του βιβλίου. Από τον τίτλο και μόνο υποψιάζεται μερικώς ο αναγνώστης τι πρόκειται να ακολουθήσει καθώς ανασύρονται στοιχεία και ονόματα Ελληνίδων άγνωστα στο κοινό. Γυναικείες μορφές περιπλανώνται στο χρόνο από αρχής γενέσεως του Ελληνισμού, αλλά στο χώρο εντός και εκτός των στενών μας συνόρων, στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Από μια πρόχειρη καταγραφή,  υπολογίζω ότι υπάρχουν εκτενείς αναφορές σε πάνω από πεντακόσιες Ελληνίδες μουσικούς που έδρασαν σε διαφορετικές ιστορικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές συγκυρίες. Γυναίκες με διαφορετικές μουσικές ιδιότητες κάθε φόρα αναδύονται από την ιστορική λήθη μέσα από εντυπωσιακές βιογραφικές λεπτομέρειες. Αναλόγως της ιστορικής συγκυρίας πάντα, η παρουσία τους στην μουσική είναι εντυπωσιακά διακεκριμένη, σε εποχές μάλιστα που στο χώρο μεσουρανούσαν ιερά τέρατα, κυρίως κατά τον 19ο και τις αρχές του 20ου αιώνα.

Ολοκληρώνοντας κανείς την ανάγνωση μένει με την βεβαιότητα ότι ο Ελληνισμός έχει θρέψει και συνεχίζει να θρέφει  πολύ σημαντικές Ελληνίδες μουσικούς. Η συγγραφέας αναφέρει στην εισαγωγή του βιβλίου ότι το κείμενο δεν αποτελεί επιστημονική αναλυτική εργασία, παρ' όλα αυτά πιστεύω ότι έχει συμβάλει ουσιαστικά στην διάσωση μεγάλου μέρους της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Κάλλιστα η μελέτη αυτή θα μπορούσε να αποτελέσει οδηγό για περαιτέρω έρευνα, επειδή όμως σε αυτή τη χώρα συνήθως αφήνουμε τα σημαντικά να μας διαφεύγουν ίσως βρεθεί μετά από πολλά χρόνια κάποια άλλη Έφη Αγραφιώτη να δώσει νέα πνοή.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η συγγραφέας, με την ιδιότητα της σολιστ του πιάνου, έχει υποστηρίξει προσωπικά τα έργα των γυναικών συνθετριών, μέσα από δεκάδες συναυλίες στην Ευρώπη.  Επιπλέον για έξι χρόνια δόθηκαν περίπου δέκα συναυλίες όπου οι συμμετέχοντες, σε σεμινάριά της για την ελληνική μουσική για πιάνο, έπαιξαν δεκάδες έργα γυναικών συνθετριών.

Κείμενο: Αναστασία Τσαγκάρη

Στον απόηχο ενός σεμιναρίου...

Εποχή οικονομικής κρίσης και όμως συμβαίνουν γύρω μας μικρά όμορφα πράγματα. Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε η Φιλαρμονική Εταιρεία Ωδείο Πατρών διοργάνωσε σεμινάριο με θέμα "Πως μαθαίνουμε πιάνο:  Η άσκηση και η σπουδή στα πλήκτρα" με την παιδαγωγό και σολίστ του πιάνου Έφη Αγραφιώτη. Είναι ελπιδοφόρο ότι στην Ελλάδα του σήμερα δεν είναι λίγοι εκείνοι που επιθυμούν να βελτιώσουν την ποιότητα της μάθησης ή να συνεχίσουν να μαθαίνουν. Συμμετέχοντες όλων των ηλικιών απέδειξαν, ο καθένας με την δικό του μοναδικό τρόπο,  ότι η μαθησιακή διαδικασία είναι διαρκής επίμονη αλλά τελικά προσοδοφόρα. Μέσα από την διαπίστωση προσωπικών αδυναμιών αλλά και δυνατοτήτων φύγαμε όλοι πλούσιοι σε εμπειρία και μαθησιακά πιο ώριμοι.

Κείμενο-Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

ΠΙΑΝΟ - ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΡΜΗΝΕΥΤΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΣΥΝΘΕΤΕΣ, ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ της Έφης Αγραφιώτη

"...Νομίζω ότι το κοινό στην Ελλάδα, δεν έχει άλλες παραπλήσιες εργασίες στα χέρια του. Έτσι είναι αυταπόδεικτη η σημασία της εργασίας αυτής για το ελληνικό μουσικόφιλο κοινό.

Εύχομαι να μην είναι η τελευταία συγγραφική δουλεία της αγαπητής κυρίας Αγραφιώτη, και συγχρόνως αυτή η προσπάθεια αν ανοίξει δρόμο για να ακολουθήσουν και άλλες"

Με αυτά τα λόγια προλογίζει ο μουσικοκριτικός Αντρέ Πουαζέ το βιβλίο της Έφης Αγραφιώτη  "ΠΙΑΝΟ - ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΡΜΗΝΕΥΤΕΣ" που εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Κ. ΠΑΠΑΓΡΗΓΟΡΙΟΥ- Χ. ΝΑΚΑΣ. 

Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζονται 2.000 περίπου σημαντικές προσωπικότητες του πιάνου. Σκιαγραφείται η ζωή τους και αναλύονται τα μυστικά της Τέχνης τους. Στα πέντε κεφάλαια του βιβλίου οι Μεγάλοι Παιδαγωγοί και οι Μεγάλοι Μαθητές τους πλέκουν τον καμβά πάνω στον οποίο κεντήθηκαν τριών αιώνων Μουσικές. Ο αναγνώστης μπορεί να βρεί επίσης, χρήσιμα στοιχεία για την πιανιστική τέχνη, όπως, έναν εκτεταμένο κατάλογο δισκογραφίας των σημαντικότερων ερμηνειών, τους μεγάλους διαγωνισμούς πιάνου των διαφόρων χωρών, μια σημαντική βιβλιογραφία κι έναν πλήρη κατάλογο των πιανίστων όλων των εποχών.

Ευτυχώς για μας το βιβλίο αυτό δεν ήταν η τελευταία συγγραφική δουλειά της κ Αγραφιώτη, Ο δεύτερος τόμος με τίτλο 'ΠΙΑΝΟ - ΙΣΤΟΡΙΑ, ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ" έχει αντικείμενο την ιστορία και το ρεπερτόριο του πιάνου, επικεντρώνοντας το ειδικό ενδιαφέρον του στη μουσική για πιάνο που γράφτηκε από τα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα μέχρι σήμερα. Οι συνθέτες του πιάνου, Ευρωπαίοι, Αμερικανοί, Λατινοαμερικάνοι και Απωανατολικοί, τα έργα τους, οι ιστορικές συνθήκες, η παρουσία των εξωμουσικών υλικών στη Νέα Μουσική, εμπεριέχονται στην εργασία αυτή, δοσμένα με αφηγηματικό και εύληπτο τρόπο, έτσι που να ενδιαφέρουν όχι μόνο όσους ασχολούνται ειδικά με το θέμα, αλλά και οποιονδήποτε απλό φιλόμουσο ή σπουδαστή του πιάνου.
Δυστυχώς, ακόμη και είκοσι χρόνια μετά, καμία από τις δύο μελέτες δεν άνοιξε το δρόμο για περαιτέρω έρευνα από άλλους ερευνητές. Η Ελληνική βιβλιογραφία παραμένει ακόμη και σήμερα πάρα πολύ φτωχή πάνω στο θέμα. Τυχερό, μέσα στην ατυχία του βέβαια, το ελληνικό φιλόμουσο κοινό, καθώς έχει στα χέρια του δύο τόμους που περιέχουν στοιχεία που θα απαιτούσαν την σπουδή και την εύρεση δεκάδων πολύγλωσσων βιβλίων.

Κείμενο-Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη

Dave Brubeck, in memoriam. Ο μαθητής, ο δάσκαλος και ο φίλος…..

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης ενός έτους από το θάνατο του σπουδαίου συνθέτη της τζαζ Dave Brubeck το Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β & Μ ΘΕΟΧΑΡΑΚΗ διοργανώνει συναυλία  με τους Έφη Αγραφιώτη και τον Γιώργο Κοντραφούρη σε δύο πιάνα. Ο πρωταγωνιστής είναι ένας αλλά μαζί του παίζουν πρώτους ρόλους ένας φίλος o Leonard Bernstein κι ένας δάσκαλος o Darius Milhaud.
To πρόγραμμα περιλαμβάνει την σύνθεση που αφιέρωσε στον Dave Brucke o καθηγητής του στην σύνθεση Darius Milhaud με τίτλο Kentuckiana καθώς και το τελευταίο μέρος από τους Συμφωνικούς Χορούς από το West Side Story του L. Bernstein. O Brubeck ηχογράφησε το 1961 το West Side Story σε δίσκο (Dave Brubeck plays Bernstein). Από το 1959 εξ άλλου οι Paul Desmond, Dave Brubeck, Leonard Bernstein έπαιζαν συχνά μαζί στη σκηνή, ντούο, τρίο και ως σολίστες με την Φιλαρμονική της Ν Υόρκης. Συνδέονταν με σταθερή φιλία για πολλές δεκαετίες. Ο Bernstein αποκαλούσε τον Brubeck «καθαρόαιμο άτι του εικοστού αιώνα». Να προσθέσουμε όμως ότι και ο Bernstein επηρεάστηκε πολύ στο δικό του συνθετικό προφίλ από την προσωπικότητα του Darius Milhaud. Ίσως περισσότερο, όπως ομολογούσε ο ίδιος και από όσο επηρεάστηκε από τον Stravinsky. «Ο λόγος είναι η διαλεκτική πολυχρωμία του Milhaud, το απρόσμενο και το απροσδόκητο που απορρέει από τη χρήση των διευρυμένων αρμονιών, η αναρχία που στην αρχή σε κάνει να θεωρείς το άκουσμα ως ατόπημα αλλά ένα δευτερόλεπτο μετά το δέχεσαι σαν να μην υπάρχει τελειότερο για τη συγκεκριμένη ηχητική στιγμή» λέει ο Bernstein. 

Ένας άλλος συνθέτης που ο Brubeck θαύμασε πολύ για την ενδιαφέρουσα χρήση των παραδοσιακών μουσικών και των ηχοχρωμάτων τους στην συμφωνική μουσική ήταν ο Charles Ives. Το 1976 ο Brubeck συνέθεσε στη μνήμη του Ives το κομμάτι They All Sang Yankee Doodle  που για λόγους όχι ευκρινείς δεν παίζεται σχεδόν ποτέ.  "Για τη σύνθεση αυτού του έργου ανέτρεξα στις τοπικές μουσικές αλλά και στις μουσικές μου παιδικές μνήμες, το θαυμασμό μου για την μουσική του Μπαχ και όλων των μουσικών που είχα μελετήσει στις σπουδές μου", γράφει ο συνθέτης.


Το πρόγραμμα συμπληρώνουν δύο ακόμα συνθέσεις του Dave Brubeck:

Dave Brubeck Points on jazz "Blues"

• το εντελώς άγνωστο έργο  (και προφανώς σε πρώτη εκτέλεση εδώ) four by four (1946) έργο που έγραψε για τις διπλωματικές του εξετάσεις σύνθεσης, με πολλά χαρακτηριστικά στοιχεία της παλιάς «κλασικής» λογικής στη σύνθεση αλλά και καλά κρυμμένες νεωτεριστικές ιδέες έτοιμες να εμφανιστούν. Με ευκολία θα ανεγνώριζε κάποιος ότι πρόκειται για σύνθεση του Milhaud και με δυσκολία ότι πρόκειται για σύνθεση του Brubeck! και 
• τέλος η  σουίτα Points on jazz (1958),  ένα σπονδυλωτό έργο, κάτι σαν θέμα με παραλλαγές στο όριο του ελεύθερου τζαζ αυτοσχεδιασμού, με ξεχωριστή χάρη και χορευτική ενάργεια. Στα έργα είναι εμφανής η σταθερή χρήση της πολυρυθμικότητας και της πολυτονικότητας. Σε κάποια σημεία των έργων που θα παίξουμε ο ακροατής θα εντυπωσιαστεί από την ατελείωτη παλέτα του στην χρήση των δύο αυτών μουσικών παραμέτρων.

Πρώτο μέρος

Dave Brubeck "Scherzo" για δύο πιάνα

Dave Brubeck: Τέσσερα κομμάτια, 4 by 4 (1946)

Darius Milhaud: Kentuckiana 

αφιερωμένο στον Dave Brubeck (1948)

Dave Brubeck: They All Sang Yankee Doodle  (1976)

Con licenza, Vigorously, Flowing, Lively, Chorale, Maestoso, Coda

Leonard Bernstein: Συμφωνικοί χοροί από το West Side Story (1961) (μεταγραφή John Musto)

Meeting Scene, Cool-Swing, Rumble, Cadenza-finale

Δεύτερο μέρος

Dave Brubeck: Points of jazz (1960)

Prelude, Scherzo, Blues, Fugue, Rag, choral, Waltz, A la Turk

Ο Dave Brubeck έφυγε από τη ζωή μία μόλις ημέρα πριν από τα 92ά γενέθλιά του, στις 5 Δεκεμβρίου 2012. Πρωτοπόρος, μουσικά εκπαιδευμένος, αναμορφωτής της τζαζ, χαρακτηριζόταν από αστείρευτο δυναμισμό και ενέργεια, διαρκή περιέργεια, χιούμορ και αυτοσαρκαστική διάθεση. Σε συνεντεύξεις συχνά έλεγε ότι δεν ήθελε αρχικά να γίνει μουσικός και γι' αυτό σπούδασε κτηνιατρική, αλλά γρήγορα τον κέρδισε η μουσική και ευτυχώς δεν τον έφαγαν… τα άγρια θηρία. 

Έζησε μια ζωή πλούσια σε εμπειρίες. Περιόδευσε με τον Duke Ellington και την Ella Fitzgerald δημιούργησε το επιτυχημένο κουαρτέτο Dave Brubeck Quartet, πούλησε εκατομμύρια δίσκους στον κόσμο, έγινε εξώφυλλο στο Τime, τιμήθηκε για το σύνολο το έργου του. Ακόμα και ο Γκορμπατσόφ τον είχε καλέσει για ιδιωτικό ρεσιτάλ στη Μόσχα. Ο κορυφαίος μουσικός, με το «Take Five» ανέτρεψε με ριζοσπαστικό τρόπο τα κλασικά του ακούσματα, που παρ όλα αυτά σε όλη τη ζωή του τιμούσε και μελετούσε. Το πασίγνωστο κομμάτι του θεωρείται το δημοφιλέστερο στην ιστορία της τζαζ, όχι μόνο της τζαζ όμως: ο Brubeck με το  Take five αναδεικνύεται προάγγελος της μουσικής των 60′s.

Γεννημένος στην Καλιφόρνια στις 6 Δεκεμβρίου 1920, άρχισε μαθήματα πιάνου με δασκάλα τη μητέρα του, όταν όμως μετακόμισαν οικογενειακώς σε ράντσο στους πρόποδες της Σιέρα Νεβάδα, , έγινε... «καουμπόι», βοηθώντας καθημερινά τον πατέρα του. Τα Σαββατοκύριακα απελάμβανε τη μουσική, παίζοντας πιάνο στα clubs αλλά χωρίς να προβληματίζεται ιδιαίτερα. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έφυγε για την Ευρώπη. Ήταν μια διαφορετική μάχη αυτή που έδωσε εκεί, παίζοντας πιάνο για να τονώσει το ηθικό των στρατιωτών. Όταν επέστρεψε, υλοποίησε το καλά κρυμμένο του όνειρο, σπουδάζοντας στο Μills College του Ockland σύνθεση και ενορχήστρωση. Παράλληλα, με  το πρώτο του μουσικό σχήμα, το Dave Brubeck Octet,  έπαιζαν σε φοιτητικές εστίες και κατακτούσαν την εμπειρία της συνέπειας, που απαιτεί ένα μεγάλο ή ένα μικρό μουσικό σύνολο. Eκείνη την εποχή ο Brubeck έσκυψε με σοβαρότητα πάνω από τη ρομαντική μουσική. Προσπάθησε να χρησιμοποιήσει ρομαντικές συνθεσιακές λεπτομέρειες στη δική του μουσική, μελετώντας με ενθουσιασμό τη γραφή του F. Chopin.

Πάνω από 250 έργα σε τζαζ ύφος έγραψε ο Brubeck στην πολύχρονη πορεία του, έγραψε  μουσική για μπαλέτο, ορχηστρική μουσική, ορατόρια. Η συμβολή του στην εξέλιξη της τζαζ είναι ότι κατόρθωσε να κάνει δημοφιλές και προσιτό το είδος στο παγκόσμιο κοινό. Με τις καινοτομίες του και τους απρόσμενους πειραματισμούς του πρότεινε καινούργιες κατευθύνσεις: πότε με τον υπνωτικό ρυθμό των 5/4 του «Take Five», πότε με τα ξέφρενα 9/8 του «Blue Rondo a la Turk» και πότε με τις πολυμορφικές διασκευές του και την απλόχερα χρησιμοποιούμενη πολυτονικότητα, που όπως ομολογούσε τον προβλημάτιζε πολύ και την απολάμβανε πάντα σαν προσωπική του κατάκτηση. Ο θρυλικός τζαζίστας δεν σταμάτησε να συνθέτει, να παίζει με πάθος πιάνο και να ηχογραφεί σχεδόν μέχρι το τέλος. Το τελευταίο του άλμπουμ, «Indian Summer», κυκλοφόρησε το 2007, ενώ το 2009 έφερε εις πέρας ως σολίστας μια  τρίμηνη περιοδεία.

                                                                                        Επιμέλεια Παρουσίασης: Αναστασία Τσαγκάρη